Posts Tagged ‘a vucchella’

Napolitanas favoritas en óperasiempre.es

Lunes, Marzo 15th, 2010

arcoiris 23 de marzo

Renata Tebaldi

Tebaldi

007Renata Tebaldi: A vucchella (Paolo Tosti)

(Gracias, Mefisto)

arcoiris 22 de marzo

Enrico Caruso

Caruso

007Enrico Caruso: Core’ngrato (Riccardo Cordiferro, Salvatore Cardillo) 1911

arcoiris 17 de marzo, a la 1:22

007Por Carlo Bergonzi

  • Chiove (Libero Bovio, Evemero Nardella)
  • (Gracias, Dinora)

  • Core’ngrato (Riccardo Cordiferro, Salvatore Cardillo)
  • Catarì, Catarì, pecchè me dici
    sti parole amare;
    pecchè me parle e ‘o core me turmiente,
    Catarì?
    Nun te scurdà ca t’aggio date ‘o core,
    Catarì, nun te scurdà!

    Catarì, Catarì, che vene a dicere stu parlà
    ca me dà spaseme?
    Tu nun’nce pienze a stu dulore mio,
    tu nun’nce pienze, tu nun te ne cure.

    Core, core ‘ngrato,
    t’aie pigliato ‘a vita mia,
    tutt’è passato e
    nun’nce pienze cchiù!

  • I’ te vurria vasà (Eduardo Di Capua, Vincenzo Russo)
  • (Gracias, Sir Francis)

    (Gracias, Nicolás Camilo)

    arcoiris 15 de marzo, a las 8:01

    Sergio Franchi

    Franchi

    007Sergio Franchi: Funiculì, funiculà (Luigi Denza, Peppino Turco)


    Jammo jammo ‘ncoppa, jammo jà!
    Funiculì, funiculà!
    Jammo jammo jammo jà…

    Aieressera, oì nè, me ne sagliette, tu saie addò?
    Addò ’stu core ‘ngrato cchiù
    dispietto farme nun pò!
    Addò lo fuoco coce, ma si fuie
    te lassa sta
    e nun te corre appriesso,
    nun te struie, ‘ncielo a guardà!

    (Gracias, Mefisto)

    * *
    ¿Por qué Luigi Denza compone Funiculì, funiculà?
    Funicular monte Vesubio
    “Luigi Denza compone una melodía para unos versos de Peppino Turco y que se refieren a la inauguración del funicular que tenía su recorrido desde Nápoles a la cima del Vesubio.

    Prevista la construcción y pasado los primeros momentos de entusiasmo luego de la inauguración, los turistas preferían subir la pendiente con los viejos métodos de bastones, o caminar abrazados, porque era más romántico.

    Denza cree que cantar una canción dentro del funicular atraería más turistas y los propios napolitanos tendrían un lugar más para cantar. Por lo tanto se trata de una canción compuesta para una ocasión apostando a la suerte, como un spot publicitario, logrando el editor Ricordi vender más de un millón de copias.

    En los versos de Turco, un joven invita a su amada Nina a subir con él hasta la cumbre del volcán en el nuevo y emocionante vehículo. Desde allí podrán ver el ardiente cráter y a lo lejos, el grato perfil de la distante isla de Procida, Francia y hasta las costas de España. Y cuando se cansen de mirar en derredor, podrán contemplarse desde muy cerca, uno al otro, y con amor, mirarse a los ojos. Así que démonos prisa para no perder el funicular”.

    --

    007Mario del Monaco: Dicitencello… (Rodolfo Falvo, Enzo Fusco)

    (Gracias, Mefisto)

    007 Sugerencia del día: canciones napolitanas de sus cantantes favoritos (o no).  Por qué la canción, por qué el intérprete.

    Gracias mil. Y recuerden que a Surriento ya fuimos muchas veces;-)

    Debut de Tomás Ataz

    Viernes, Octubre 3rd, 2008

    Nuestro amigo Tomás tiene ya fecha para su debut como tenor. Cantará en la Gala Lírica del sábado 20 de diciembre de 2008 en el Teatro Auditorio Federico García Lorca de Getafe (Madrid). Entre otras canciones, ésta que ahora mismo pueden escuchar.

    ¡Toda la suerte, Tomás!:-)

    Tomás Ataz (estudiante de canto): A vucchella, canción napolitana de Paolo Tosti. 1 de ctubre de 2008.

    (Ilustración)

    Rosa Ponselle, la ‘Caruso con faldas’

    Miércoles, Mayo 24th, 2006

    Su verdadero nombre era ‘Rosa Ponzillo’ y antes de dedicarse a la ópera formó parte del dúo de música ligera ‘The Ponzillo Sisters’, con su hermana Carmela.

    Sobre su voz dijo Lauri-Volpi (con su habitual engolamiento): “las notas graves, medias, agudas, todas alineadas bajo la guía del aliento, constituían una ‘estela vocal’ granítica por armónicos, sustanciosa por vibración; en suma, un violoncelo que ella sabía ejecutar con tal habilidad como para revelar una suprema perfección” (Voces Paralelas’).

    Su punto fuerte fue el canto de coloratura. El débil, los agudos; probablemente la causa de su prematura retirada de la escena.

    Debutó en el Metropolitan con ‘La forza del destino’, el 18 de noviembre de 1918, junto a Caruso, De Luca y el bajo alavés José Mardones. “Fue definida como ‘Caruso con faldas’, y se puede decir que poseyó la más completa y rica voz de soprano dramática oída entre las dos guerras” (‘100 grandes cantantes del pasado’. Miguel Patrón Marchand. Editorial Andrés Bello. Santiago de Chile, 1990).

  • La Ponselle (1897-1981): Habanera de Carmen (Bizet)
  • Vean cómo era de niña Rosa Ponselle.

    Pace, pace, mio Dio! (1923)

    Luna d’ estate (1926)

    A vucchella (1926)

  • Ponselle: Casta diva, Primer Acto, Escena I, Norma, Bellini. 1919/ 1929